Εντύπωση μου έκανε ότι στην Ασκληπιού στα Τρίκαλα πωλείται ο καφές 3.00 ευρώ... ναι καλά ακούσατε 3.00 ευρώ, και κάθονται και όρθιοι πολλοί πολίτες περιμένοντας να κάτσουν όπου βρουν.
Τα μαγαζιά γεμάτα από κόσμο και δεν βρίσκεις να κάτσεις πουθενά, όλα γεμάτα τα μαγαζιά...
Πήγα λοιπόν και ήπια ένα καφέ σ΄ένα μαγαζί της Ασκληπιού, in όπως το λένε εδώ οι ντόπιοι και ήταν γεμάτο από κόσμο.
Το τσιγάρο πήγαινε σύννεφο μέσα, είχα και έναν αντιπαθητικό τύπο που κάπνιζε συνέχεια και όλο το φουγάρο πλησίαζε κάθε λίγο στο τραπέζι μας.
Μια εικόνα που είδα με κίνησε την περιέργεια, όπου τρεις κοπέλες περίμεναν όρθιες πάνω από είκοσι λεπτά να αδειάσει κανένα τραπέζι για να κάτσουν στις καρέκλες.
Μιλάμε έμεινα άφωνος, εγώ ούτε τσάμπα να πιω δεν θα καθόμουν όρθιος... για να περιμένω να κάτσω κάπου, όπως έκαναν αυτές οι κοπέλες, και πραγματικά σκεπτόμουν εκείνη την στιγμή μια παροιμία σχετικά με την μύγα που πάει.... άντε μη πω μέρα χρονιάρα.
Σ΄ ένα διπλανό τραπέζι κάθονταν μια μεγάλη παρέα μανιωδών καπνιστών, ντουμάνι ο καπνός, και σε κάποια στιγμή σηκώθηκαν να φύγουν οι άνθρωποι και τότε, ένας τύπος σαράντα χρονών πάνω κάτω έτρεξε να το πιάσει το τραπέζι, ο τύπος με την βιασύνη που είχε μη του το πιάσει άλλος περνά από δίπλα μου και παραλίγο θα μας έριχνε τους καφέδες κάτω.
Η φάτσα που είχε μόλις έκατσε στην καρέκλα ήταν λες και κέρδισε κανένα λαχείο, ήμαρτον όπως λέει και ο Γεωργίου, αλλά, με τέτοιους καθημερινούς χαρακτήρες καταλαβαίνεις γιατί η χώρα βρίσκεται εδώ που είναι σήμερα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια δημοσιεύονται.. άμεσα από τους αναγνώστες,
και συνεισφέρουν στον μεταξύ τους διάλογο.
Η ελευθερία της γραπτής έκφρασης... είναι δικαίωμα όλων των πολιτών.